BabyPaka. Aflevering 1: Er trippelt iets zachts…

Toen het laatste licht bij OutletBaby uitging en de voetstappen achter de deur verstomden, werd het heel stil tussen de schappen. Precies toen verscheen er op het zachte tapijt iets wat er die ochtend beslist nog niet was geweest: de eerste pluizige pootafdruk.

Daarna kwam een tweede. Een derde. En nog meer, die als een klein, geheimzinnig pad tussen de dozen door slingerden.

Een afdruk die er gisteren nog niet was

Zibi zag hem als eerste. Hij onderzocht net of er misschien een nieuw avontuur achter een grote kartonnen doos verborgen zat, toen hij op de vloer de zachte afdruk van een poot zag.

‘O!’ fluisterde hij en hij hurkte meteen neer. ‘Sporen leiden altijd ergens naartoe.’

Hij pakte zijn kleine vergrootglas en bekeek de vondst. De afdruk was pluizig, teer en leek helemaal niet op een schoenafdruk. Een paar stappen verder wachtte nog een afdruk, gevolgd door vier andere. Elke afdruk had een iets andere vorm.

De ene was rond en rustig, de andere leek van iemand die had gehuppeld. De derde stopte bij elke doos en de vierde liep recht naar een donkerder hoekje. Zibi telde twee keer. Zes sporen, zes verschillende manieren van lopen en geen eigenaar te zien.

Iedereen ziet iets anders

Zibi volgde het pad en ontmoette al snel Momo. Het aapje sprong over één afdruk, draaide boven de volgende in het rond en kondigde bij de derde aan:

‘Als dit een mysterie is, hebben we mysterieuze muziek nodig!’

Ze neuriede zacht totdat Eli haar slurf ophief en wees naar een dun draadje dat aan de rand van een doos vastzat.

‘Laten we eerst kijken of iemand onze hulp nodig heeft,’ zei het olifantje rustig.

Guga kwam erbij. De giraf bekeek de sporen van boven, daarna van opzij en bracht uiteindelijk haar neus bijna tot aan het tapijt.

‘Ze liggen hier niet toevallig,’ merkte ze op. ‘Kijk: elk spoor buigt een andere kant op, maar ze komen allemaal samen bij de grootste doos.’

Achter de grootste doos

De grootste doos zag er een beetje spannend uit. Hij was hoger dan Momo, breder dan Eli en wierp een lange schaduw. Riko ging naast zijn vrienden staan.

‘We kunnen met één klein stapje beginnen,’ zei de leeuw. Ook hij voelde een lichte kriebel in zijn buik, maar hij wist dat moed niet betekent dat je nooit bang bent. Moed is samen de stap zetten.

Toen klonk er aan de andere kant van de doos een zacht: schuif, schuif, schuif.

Hugo kneep zijn ogen halfdicht en luisterde aandachtig.

‘Het klinkt zacht,’ besloot het nijlpaard. ‘Het is beslist geen draak. Draken snurken veel harder voor het slapengaan.’

Momo giechelde en meteen verdween een deel van de spanning.

Zes sporen, één Paka

De vrienden schoven de doos opzij. Ze vonden geen monster en ook geen verborgen pakket. Er lagen zes zachte lapjes stof, elk in een andere kleur. Zibi legde het eerste neer, Momo het tweede en Eli het derde. Guga liet zien hoe het volgende gedraaid moest worden, Riko schoof het vijfde op zijn plek en Hugo legde het laatste precies in het midden.

Zo ontstond een teken dat leek op zes pootjes die op één plek samenkwamen.

Iedereen keek naar zijn eigen pootjes. Elk was anders. Op het ene stond een Z, op het volgende een M en daarna E, G, R en H. Geen enkele afdruk bevatte in zijn eentje het hele antwoord. Alleen samen vormden ze iets belangrijks.

‘Ik kan het begin van een pad vinden,’ zei Zibi.

‘En ik kan ervoor zorgen dat we ons onderweg nooit vervelen!’ voegde Momo toe.

Eli herinnerde hen eraan dat elk avontuur zorg nodig heeft. Guga beloofde op de details te letten, Riko te helpen wanneer de eerste stap moeilijk leek en Hugo te zorgen voor een rustige thuiskomst en voldoende rust. Opeens was duidelijk dat hun verschillen hen niet tegenhielden om samen te werken. Juist daardoor bracht iedereen iets waardevols mee in het avontuur.

‘Volgens mij hebben we een naam voor onze groep gevonden,’ zei Eli.

‘BabyPaka!’ riep Momo, iets te luid voor rusttijd.

Hugo glimlachte en streek een van de zachte lapjes recht.

‘Het past. Zes verschillende karakters, één Paka.’

Dit is pas de eerste aanwijzing

Vanaf dat moment besloten ze als team te werken. Zibi zou nieuwe paden zoeken. Momo zou iedereen eraan herinneren dat zelfs een gewone dag een spel kan worden. Eli zou voor kleine behoeften zorgen, Guga zou details opmerken, Riko zou helpen bij de eerste stappen en Hugo zou ervoor zorgen dat elk avontuur tijd bood om uit te rusten en te knuffelen.

Ze maakten geen ingewikkelde regels. Ze spraken alleen af om naar elkaar te luisteren, niemand alleen te laten in een moeilijk moment en altijd ruimte te houden voor vragen, zelfs de allerkleinste. En als het antwoord niet meteen verscheen, zouden ze samen naar de volgende aanwijzing zoeken.

Ze wilden net teruggaan naar hun plek toen er een herfstblad onder de deur door ritselde. Op de achterkant had iemand een piepklein kaartje getekend.

Zibi hief zijn vergrootglas op en zijn ogen werden nog groter.

‘Dit is pas de eerste aanwijzing.’

Wordt vervolgd…