Over vijf minuten de deur uit: de ouderklok loopt anders

“Over vijf minuten gaan we weg” klinkt eenvoudig. Met een kind is het eerder het begin van een expeditie: iemand heeft schoenen aan, iemand zoekt de knuffel en de sleutels liggen onder een stapel mutsen.

Vijf minuten, eerste scène

Een ouder staat bij de deur: “We doen de jas aan.” Het kind knikt. Eerst moet er afscheid worden genomen van drie knuffels—één voor één—en misschien heeft er eentje honger.

De jas zit eindelijk goed. Nu ontbreekt de favoriete muts. De nieuwe is “niet die”. De favoriete ligt in de speelgoedmand naast het autootje.

Acht minuten zijn voorbij. We zijn nog thuis, maar iedereen is vrolijk. Dertig seconden lang.

Tweede scène: de tas die alles weet

De tas wacht met doekjes, reservekleding en een beker. Alleen wat vandaag echt nodig is, ontbreekt. De ouder loopt naar de keuken terwijl het kind een schoen uittrekt vanwege een “rare sok”.

Een andere volwassene vindt het voorwerp en legt het veilig op een plank. Later weet niemand meer welke.

“Is iedereen klaar?”—“Ja!” Daarna moet iemand nog naar de badkamer. Er ging niets mis; vertrekken heeft gewoon een eigen ritueel en leest onze agenda niet.

Een kleine truc zonder groot systeem

Niet elk “nog één ding” valt te plannen. Sleutels, doekjes en vaste spullen kunnen wel een plek bij de deur krijgen. ’s Avonds controleer je de beker in de tas en de muts op haar plek.

Zo vertrek je niet magisch binnen vijf minuten, maar bespaar je een speurtocht. Voor een langere herfstwandeling helpt onze korte paklijst, zonder dat alles mee hoeft.

De finale bij de deur

Iedereen is klaar, de tas dicht, schoenen bij elkaar en knuffels gekust. De deur gaat open en dan klinkt:

— Mag deze steen mee?

Natuurlijk. Na vijf minuten die zevenentwintig minuten duurden, maakt één steen niets meer uit. Misschien wordt hij de belangrijkste herinnering aan de wandeling.

Memetekst: “Over vijf minuten gaan we weg” / “Vijf minuten later: knuffels gedag gezegd, muts gevonden, schoenen nog in onderhandeling.”